Barbie

Би пасторт болон түүний завсар хавчуулсан тийзээ гартаа барьчихаад гаалийн ажилтанд шалгуулхаар дараалалд зогсож байлаа. Ийм хурдан явах болчихно гэж төсөөлөөчгүй байтал явах болчихсон байдаг. Гар цүнх аялалын жижиг чемоданыг хэрэгтэй гэсэн зүйлс маань бараг л дүүргэсэнгүй. Цөөн хэдэн хувцас, ном , зурагнууд бас хүнд бэлэглэх хэдэн сувинер, чихэр.

Хэзээ эргэж ирэхээ би хэлж мэдэхгүйм даа. 2 жил гэж өөртөө хугацаа тогтоосон ч намайг энд уяж тогтоох ганц ч зүйл байхгүй учраас хэлж мэдэхгүйм гэж бодон зогсоно. Ганцаардсан сэтгэлээ яаж тайтгаруулах учраа олохгүй явсаар ийм шийд гаргахад хүрчлээ хммм. Олон дунд ганцаардан суухдаа би бачимдан хашгирмаар болдог байлаа. Болоод байгаам шиг хэрнээ болохгүй байгаа энэ амьдрал.

Шоу цэнгээн нь дээд цэгтээ хүрсэн миний Улаанбаатар минь. Би заримдаа үгүй ээ ихэнхдээ хүн гэдгээр минь хүлээн авч надтай танилцах, ярилцах хүмүүстэй уулзахсан гэж боддог байлаа. Даанч тийм хүмүүс ховор. Нөгөө л нэг найз нөхөддөө хүртэл тавьдаг шалгуур үзүүлэлтүүд, өөрсдийн хийсэн өнгөц дүгнэлтээрээ бусдын тухай ярьдаг яриа, хов жив.

Зүгээр л хэлийг нь ойлгохгүй хэн ч намайг танихгүй тэр газарт очоод энэ хаяад явсан бүгдийгээ санаад нутаг руугаа уйлаад гүйтлээ хэсэг амсхийгээдхий. Гэхдээ сэтгэл л амсхийх байх даа.

Нэг хүнийг хүлээлгийн танхимд сууж хэсэг хүлээсэн бас утас руу залгаал байлаа. Ирдэггүй ээ. Энэ шилэн хаалгаар орчуул тэгээд намайг буцааж гаргахгүй. Ирлээ ч гэсэн цонхны цаанаас ширтэлцэн утсаар ярилцах байх гэж бодон зогслоо. Би орох хаалга руу ойртсоор л .

2 жилийн өмнө яг өдийд багахан хугацаагаар гадагшаа явах болоход экс найз залуу намайг гаргаж өгсөн юм. Надтай хамт эгч маань явсийн бас. Сарын дараа эргэж ирээд бид ярилцаж байхад тэр

-Би чамайг хаалгаар оронгуут чинь явах гэж байлаа. Тэгтэл хүргэн ах чинь явахгүй эхнэрээ цонхны цаанаас хараад л. Онгоц хөөрөөд бүүр бараа тасартал араас нь харсаар л. Эхнэр нь үүрд явах гээгүй шдээ. Би тэр хүнийг хараад өөрийгөө чамд тийм ч их сайн биш гэдгээ мэдсэн гэж хэлж билээ. Бид тун удалгүй холбоогоо тасалсан. Тэгэхлээр явж байгаа хүнээс гадна үдэж байгаа хүн ч энэ мөчид зарим зүйлийг эргэцүүлэн ухаардаг юм шигээ хммм.

Горьдлого тээсэн харцаар эргэн хартал хүлээсэн хүн минь ирчихсэн намайг хайн хүлээлгийн танхимд байгаа нь харагдлаа. Бичиг баримтаа шалгуулхаар сунгасан гараа огцом татаж аваад эргэн түүн рүү хурдан хурдан алхлаа. Түүнтэй харц тулгарах тэрхэн мөчид би явмааргүй санагдав. Битгий яваач гэж түүнийг гуйвал үлдчих шинжтэй. Намайг тэврэн зогсоход нь миний нүднээс яасан ч их ус урсаад байгаан мэдэхгүйм. Түүний нүднээс ч бас ус гараад байхын. Юу ч ярилцсангүй. Харцаараа 

-Хүлээх үү? гэж асуухад минь тэр хүлээнээ гэж хэлэх  шиг гунигтайгаар инээмсэглэлээ. Түүнийг ирээгүй бол би яах байсанаа мэдэхгүй нээ.

Цагаан хоолойгоор бүртгэлээ хийлгэнэ үү гэж шавдуулж эхлэхэд түүнийхээ энгэрээс хацраа хөндийрүүлж нулимсаа арчлаа. Би сэтгэлд байсан гомдол цөхрөлөө энгэрт нь урсгаад шингээчихсэн мэт тайвширчиж. Хацар дээр минь зөөлөн үнсээд яв даа гээд тэр минь үлдлээ. Өөрийгөө чухам юу хийж чадах, хэн юм бэ би чинь гэдгээ мэдэх өчүүхэн сорилтонд орчихоод л  түүндээ яаран буцаж ирнэ гэдгээ л  мэдэрч байлаа.

Нарны гэрэлд нүдээ онийлгон тэнгэр өөд харлаа. Хязгаар нь үл харагдах хөх тэнгэр. Гараа саравчлан бариад алсыг харлаа. Хараа цуцам уудам их тал нутаг. Нүдээ анин цээж дүүрэн амьсгаллаа. Салхинаас нь агь гангын үнэр анхилах шиг миний эх орон. Миний оршин байх газар ганцхан энд гэдгийг оюун бодлынхоо үзүүр хязгаарт хэзээ ч үл арилхаар сийлэн бичлээ би